„Człowiek z kamerą” (Человек с киноаппаратом) 1929 r., reż. Dżiga Wiertow, 66 min.
Wiertow to twórca filmu dokumentalnego i publicystycznego, reżyser, scenarzysta, teoretyk filmu. Film „Człowiek z kamerą” to eksperyment filmowy zrealizowany w ukraińskim studio filmowym VUFKU będący swoistym studium miasta i nowej porewolucyjnej rzeczywistości. Rytm życia ludzi wpleciony jest w nowoczesną produkcję masową i uzupełniony przez różne scenki rodzajowe (spędzanie wolnego czasu), w których Wiertow dokumentuje nowo powstające społeczeństwo. Gloryfikacja industrializacji, ukazania życia ludzkiego wtłoczonego w trybu ciężkiej pracy pozwalają widzieć w filmie wczesno modernistyczne tendencje.
Reżyser, twórca grupy filmowej „Kino-oko” zgodnie ze swoimi teoretycznymi założeniami filmuje wydarzenia z ukrycia, starając się dotrzeć z kamerą w każde miejsce, często narażając niemal swoje życie.
Film nie uzyskał dobrych opinii w oczach współczesnych, którzy zarzucali mu zbytnią awangardowość i formalizm. Sergiusz Eisenstein nazwał dzieło Wiertowa niczym nie umotywowanym żartem filmowym.
Niektórzy wskazują na podobieństwa filmu Wiertowa z wcześniejszym o dwa lata filmem „Berlin: Symfonia wielkiego miasta Walter Ruttmana.
„Szachowa gorączka” (Шахматная горячка) 1925 r., reż. W. Pudowkin, 28 min.
Surrealistyczna komedia Pudowkina, jednego z największych twórców kina niemego rozgrywa się w Moskwie w czasie turnieju szachowego. Szachy zaczynają bez reszty rządzić ludzkim życiem, co prowadzi do licznych perypetii. Młody miłośnik szachów staje przed wyborem albo ukochana albo królewska gra.
W filmie wystąpił wielki mistrz szachowy José Raúl Capablanca, można też zobaczyć innych wielkich szachistów tamtych czasów jak Richard Reti, Ernst Grunfeld czy Frank Marshall. Film jest zarazem debiutem krótkometrażowym Pudowkina.